Saran bir iki tane sandalye almak için takımla tanışmaya gitti. Gidiş o gidiş…

* Sizi spora aileniz mi yönlenirdi?

Yok. Annem yedi kardeşin en küçüğü. Çok çok fakir bir aileden geliyor. Babam da yetimhanelerde büyümüş. Böyle bir girişimleri olmadı.

* Yaptığınız ilk spor hangisiydi?

Lise yıllarımda, güreş, basketbol, futbol, Amerikan futbolu aklınıza gelen her türlü sporu yaptım. Güreşte şampiyonluğum var. Sonra yüzmeye başladım, 17 yaşında… Amerikan futbolu bursuyla, Amerika’da okudum. Yüzmede milli takım kaptanı olunca, daha iyi bir burs aldım ve daha iyi bir üniversiteye geçtim.

* Peki hırslı bir tip misiniz?

Amerika’daki hocam benim için şöyle bir şey demişti: “Bir gün duyarsam ki biri demiri ısırmış, bileceğim ki o kişi Türkiye’de.” Sabah’ın beşinde, eksi 12 derece havada bile antrenman kaçırmazdım. Üstelik arabası olmayan tek yüzücü bendim. Öyle soğuk olurdu ki, bazen hoca bile antrenmana gelemezdi ama ben bisikletime atlar giderdim. Bir de mühendislik okuyordum, derslerim ağırdı.

* Sporun hayatınızdaki önemi nedir?

Çok büyük. Spor sayesinde disiplinli çalışmayı öğrendim, üniversiteyi bitirdim. Takım oyununu, mücadeleyi, motivasyonu, pes etmemeyi öğrendim ve iş hayatında başarılı oldum. Evliliğimde fedakarlık yapmayı öğrendim. Bu yüzden de spordan kazandığımı spora yatırıyorum. Doğubayazıt’ta bir spor salonu açtık. Önümüzdeki hafta iki tane daha açıyoruz Ağrı ve Patnos’da… Sonra bir tane baba memleketi Kırıkkale’de… Allah kısmet ederse her sene açacağız. 10 bin tane top dağıtıyoruz her yıl.

Bİrİ “Boyunuz kaç” dİye sordu

“1.94 dedİm”, “Ben de 1.90’dIm” dedİ…

* Saran Anadolu Engelli Basketbol Takımı’nı almaya nasıl karar verdiniz?

Dört yıl önce, kıramayacağım biri bu takımdan bahsetti ve kapanmak üzere olduklarını söyledi. Ben de bir iki sandalye almak niyetiyle takımla tanışmaya gittim. Fenerbahçe muhabbeti yapıyorduk, derken oyunculardan biri bana “Başkanım, boyunuz kaç?” diye sordu. “1.94” dedim. Nasıl da yakışıklı bir çocuk… “Ben de geçen sene 1.90’dım” dedi. Sadece geçen sene…

* Etkilendiniz herhalde bu laftan?

E tabii Ayşe Hanım, şu kapıdan çıktıktan sonra hangimizin başına ne geleceği belli değil. Takımı üstlendik, kapanmadı. Önce 3. Lige çıktı, ikinci, birinci lig derken şimdi süper ligdeler. İlk devre namağlup Galatasaray’ı yendiler. Maddi destek ve moralle bir takımın neler yapabileceğini gördük. Bunu gören başka şirketler de destek olur diye düşündük.

* Oldular mı?

Yok. Bizde “Ateş düştüğü yeri yakar” mantığı var. Halbuki bu hepimizin sorunu. Ailemizde sakat kimse yok, diye vurdumduymaz olamayız. Gelişmiş ülkeler toplumlarına sağladıkları imkanlarla güçlüdür. Türk toplumunun yüzde 12.29’u engelli. 8.5 milyon kişi! Ve bu 8.5 milyonun maalesef sadece yüzde 1’i spor yapıyor.

* Peki iş adamları ne yapabilirler?

Bir defa acımayı bırakacaklar. İkincisi her an kendi başlarına gelebilecek bir şey olduğunu bilecekler. Üçüncüsü şirketlerini engelliyi düşünerek tasarlayacaklar. Sonuncu olarak da haddim değil ama insanlar popülist yaklaşımlardan kaçınmalı. Medyada bir yardım kampanyası olduğu zaman ya da özel bir gece düzenlendiği zaman katılan katılana… Ama yardım alışkanlık haline gelmeli.

* Böyle bir takıma destek olmanın maliyeti yaklaşık ne kadar?

Galatasaray’ın 1.5 trilyon kadar ama devletten katkı alıyorlar. Bizimki yaklaşık yarısı kadar.

“YazIK ya” veya “tahtaya vurayIm” zİhnİyetİ gerçekten çok İlkel

* Devlet ne yapmalı? Eksikler neler?

Sporcuların saha eksiği var. Biz de salon arayışındayız. Engelliler için park yeri, tuvalet gibi konseptler daha yeni oturdu memlekette. Engellilerin düşünülmediği projelere devlet ruhsat vermemeli. Amerika’da bir otelde engellilerin havuza girebilmesi için dizayn edilmiş bir makine gördüm. Başka bir otelde engelli, sandalyesi ile havuzun içine kadar girebiliyor. Türkiye’de müthiş yatırımlar yapılıyor, tesisler açılıyor ama bunlar düşünülmüyor. “Yazık yaaa, aman aman benden uzak dursun. Tahtaya vurayım” zihniyeti çok ilkel.

* Sizde bu zihniyet nasıl oluştu?

Amerika’da master yıllarında… Amerika aşığı değilim ama birilerinin daha iyi yaptığı şeyleri görüp, uygulamaya çalışmak beni kompleks sahibi yapmaz. Ailemin de çok etkisi var tabii…

* Nasıl?

Küçükken okulda canım bir şeye sıkıldığında, eve ağlayarak dönerdim. Annem de bana “Git birine iyilik yap” derdi. Anlamazdım o zaman… Sonra bir deneyeyim dedim ve kendimi çok iyi hissettim. Ben de böyle mutlu oluyorum.

* Esas zenginlik bu mu?

Kesinlikle. Kimisi yatlarla, katlarla mutlu olur, ben bir şeyler vererek mutlu oluyorum. Doğru zamanda doğru kararlar verdik, şans da yardım etti, kazandık ettik. Ama başarı bu değil, bunu paylaşabilmek, başkalarının hayatında küçük de olsa fark yaratabilmek…

* Takımın maçları sırasında heyecanlanıyor musunuz?

Evet, çok. İyi bir taraftarım. Hoplaya zıplaya seyrediyorum maçları… Hepsine gitmeye çalışıyorum.

* En duygulandığınız maç hangisiydi?

Galatasaray’ı yendiğimiz maç. İlk bu hedefi koyduğumda takımdakiler bile inanmamıştı. Avrupa’da esen, dünya şampiyonu bir takım… Altı ay içinde de bu hedefi gerçekleştirdiler.

Küfürlerden pes etmek üzereydİm kIzIm “sakIn bIrakma Baba” dedİ

* Bazen yorulduğunuz, “Ya ben bu işten vazgeçeceğim” dediğiniz durumlar oluyor mu?

Az oldu ama oldu. Maddi açıdan da yoruluyorsunuz. Pürüzler çıkıyor, saha bulmakta zorlanıyorsunuz, insanlar duyarsız kalıyor. Bir sandalye 4000-5000 Euro, orada 30-40 tane çalışan var, takımın ulaşımı filan derken, az buz para gitmiyor. Bazen de maçlarda küfürler filan oluyor. O zaman diyorsunuz ki “Ulan küfür işitmek için mi yapıyorum tüm bunları…”

* Engelli maçında da küfür oluyor mu?

Evet engelli adama ana avrat küfrediyorlar, bana ettiler, 11 yaşındaki kızıma bile küfrettiler. O çok dokundu bana.

* Kızınız da çok üzülmüştür.

Evet, o küfürlü maçtan sonra kızımı yatırıp dertleşmek için arkadaşımı aradım. Telefonda dedim ki; “Ya o kadar zengin arkadaşımız var. Bir sandalye bile almıyorlar. Bu kadar uğraşıyoruz, bir de küfür yiyoruz. Çıkalım en iyisi bu işten…” Neyse arkadaşım beni sakinleştirdi, moral verdi. Telefonu kapadıktan sonra tekrar gidip kızımın odasına baktım. Meğer uyumamış, konuşmamı duymuş. Bana dedi ki “Baba, sakın bırakma!”

* Ne kadar duyarlı bir çocuk.

Maç sırasında bazı oyuncuların annelerinin yanıma gelip, “Siz destek olmasaydınız, oğlum intihar ederdi” gibi şeyler söylediklerine tanık olmuştu. Onu hatırlamış.

* Engelli ailelerine mesajınız var mı?

Mutlaka çocuklarını insan içine karıştırsınlar. Spor bu kişileri hayata bağlayan en önemli unsur. Hep söylerim “Boş bir beyin şeytanın oyun alanıdır.” Kimsenin beynini boş bırakmamak, insanlar kötülükten uzak tutmak lazım. Bunun için medyaya da çok iş düşüyor.

İlk kongrede Fenerbahçe Başkanlığı’na adayım

Şampiyonluğu kaçırmanın şokundayız hâlâ, çok üzgünüz. Ben sezonun ortasından beri şampiyon olacağımızı iddia edenlerdendim. İşler kötüye giderken bile… Mesele Daum iyi antrenördü, değildi filan değil. Aziz Bey iyi bir başkan değil. Ben bu işi Aziz Bey’den daha iyi yapacağımı hep söyledim, hâlâ da söylüyorum. İlk kongrede aday olacağım. Fenerbahçeli taraftarlardan bana çok büyük bir teveccüh var.

Bülent AŞICI, Başkan, 37: Engelimizden utanan insanlar değiliz, hatta espriye vuruyoruz

7 yaşında çocuk felci geçirdim. Aile mutlaka engelli genci dışarı çıkartmalı, gezdirmekten utanmamalı. Evi bırakın, odasından 3 ay çıkmamış oyuncumuz vardı. Aile çocuğun çok üstüne düşmemeli. Bir arkadaşımız vardı “Annesi sık sık tişörtünü değiştirsin, terliyor” derdi. Adam basketbol oynuyor, insaf yani! 13-14 yaşlarımdayken rahmetli babamın yanında çalışırdım. Yere makas düşürdüğümde “Baba versene…” derdim. “Kendin al” derdi. “Yahu düşeceğim” derdim. “Düşe düşe düşmemeyi öğrenirsin” derdi. Biz engelimizden utanıyor değiliz, hatta bunu espriye vuruyoruz. Ben Arpak’a “bacaksız” derim, o bana “kötürüm” der. Şu anda sıkıntımız oyuncu bulamamak. Yetiştireceğimiz genç yetenekler bulamıyoruz. Seneye yurt dışından transfer düşünüyoruz.

ÖZGÜR GÜRBULAK, KAPTAN YARDIMCISI, 27: Engelli olmayıp da ayakları üzerinde duramayan insan çok

4 yaşında çok ateşlendiğim için hastaneye kaldırılmışım. Yanlış iğne yapmışlar, sinirlere gelmiş. O nedenle sakat kaldım. Ama ben bunu Tanrı’nın bana verdiği bir hediye olarak görüyorum. Engelli olmayıp da kendi ayaklarının üstünde duramayan birçok insan var. Ben duruyorum. Sahada fırtına gibi esiyorum. Milli oldum, yurt dışında gezmediğim ülke kalmadı. Başarılar, şampiyonluklar… Karım yüzmede dünya ikincisi… İkimiz de Büyükşehir Belediye kulübündeydik. Engelli olmasam, o kulüpte oynamayacaktım ve karımla da tanışamayacaktım. 17 yaşında başladım basketbola… Bir arkadaştan duydum, merak ettim, gittim. O sandalyeye bir kez oturdum, on yıldır da kalkamadım. Müthiş zevkli bir spor. Türkiye’nin en hızlı oyuncularından biriyim. Benim işim bu. Paramı bu spordan kazanıyorum, ailemi geçindiriyorum.

MEHMET ARPAK, KAPTAN , 33: Engelsiz olmayı değil de, daha zayıf olmayı tercih ederim

9 yaşındayken tren çarptı, sol bacağımı kaybettim. Annemle babam kazadan sonra beni karşılarına aldı ve dediler ki: “Oğlum bak, artık özürlüsün. Fiziksel güç gerektiren bir işte çalışamazsın. Hayatını kurtarmak istiyorsan, ne yapıp edip okumalısın.” Bu konuşmayı hiç unutmam. Marmara Üniversitesi İktisat’a girdim. Şimdi Abbott’ta çalışıyorum. Çocukluğumda hep mahalle takımının kaptanıydım. Kazadan sonra uzak kalmıştım ki, Kadıköy’deki Özürlüler Derneği için çalışırken, engelliler için bir basketbol takımı olduğunu duydum. Giriş o giriş. 12 yıldır bu sporu yapıyorum. İkinci lig rehabilite sporu olarak görülebilir ama süper lig çok profesyonel. Performans gerektiriyor. Maçımızı seyretmeye ilk kez gelen insanlar, “Bu insanlar engelli, basketbol oynayarak, oyalanıyorlar” diye düşünüyor. Ama maç başlar başlamaz, ağızları açık kalıyor.

  ]]> http://sarananadolu.com/basindan/23-05-2010-vatan-gazetesi-demiri-isiran-adamin-celik-gibi-takimi/feed 0 http://sarananadolu.com/saran-anadolu/izmir-b-s-b-saran-anadolu http://sarananadolu.com/saran-anadolu/izmir-b-s-b-saran-anadolu#comments Thu, 20 May 2010 10:06:44 +0000 Saran Anadolu http://sarananadolu.com/?p=1713 Takımımız sezonun sonmaçını 68-77 skorluk galibiyetle maç sonrasında kupa ve madalyalarını aldı. Takıma Kupa ve madalyalarını Federasyon Ampute Futbol Branş Sorumlusu Sn Elvan Uğurlu ve Federasyon Genel Sekreteri Sn Mehmet Turan tarafından verildi. 

Ayrıca Saran Holdingten kulubumuzun sorumlusu Sn Zeynep Sünger’ de her maçta olduğu gibi bu son maçımızda da takımın yanında oldu ve hakettiği madalyasını aldı.

Takımımız maç sonrasında taraftarlarıyla birlikte barbakü ile kupa kutlaması yaptı.

Üstün performans ve başarı gösteren tüm sporcularımıza (Ahmet İkizoğlu, Ali Asker Turan, Eyüp Atırcıoğlu, Mehmet Arpak, Özgür Gürbulak, Samet Toptaş, Seda Kınalı, Servan Erdoğan, Sİnan Arslan, Umutcan Özden, Volan Aydeniz, Yusuf Şahin),  Takımın teknik her ihtiyacını karşılayan mekanisyenimiz Sn Vedat Erdoğan’ a,  Takımıyla bir bütün olan dostluğunu esirgemeyen antrenörümüz Sn Selim Savaş Akarsu’ ya, Tekerlekli Sandalye Basketboluyla ilk kez tanışıp bu sezonda gerek sporculara gerek teknik kadroya gerekse yönetime büyük destek olan Menajerimiz Sn Figen Keskin’ e, yine takım-teknik kadro ve yönetim arasında diyaloğu sağlayıp destek olan Sportif Direktörümüz Sn Ersin Aydoğdu’ ya,  Takımıyla bir bütün olup takımına en üst düzeyde destek olmaya çalışan Yönetim’ e (Başakn Bülent Aşıcı, Başkan Yardımcısı Cengiz Güney, Genel Sekreter Murat Polat, Mali Sayman Fatih Şentürk, Ulaşım ve idari işler sorumlusu Hasan Tezcan ve yönetime yeni katılan üye Gonca Özbuğutu), Deplasmanda dahi bizleri yalnız bırakmayan, her daim seviyeli, saygılı olan değerli taraftarlarımıza,  Her maçımızda yanımızda olan, tüm varlığıyla takımının başında olan, Takımı üst seviyeye çıkarmak için tüm desteğini gösteren şube sorumlumuz Sn Zeynep Sünger’ e ve bizleri hiçbir zaman yalnız bırakmayan, iş yoğunluğundan dolayı yanımızda olamadığı maçlarımızda dahi yokluğunu hissettirmeyen, tüm varlığıyla kulübünün başında olan, Saran Anadolunun başarısında enbüyük imzası olan, Onursal Başkanımız Sn Sadettin Saran’ a teşekkürlerimiz sunarız.

Her yıl başarı çıtasını yükselten takımımız 2010-2011 sezonunda da çıtayı yükseltmeye devam edecektir. Takımımızı 2009-2010 sezonunda gösterdiği başarısından dolayı tebrik eder yeni sezonlarda da daha yüksek başarılar göstermesini dileriz.

2009 – 2010 Tekerlekli Sandalye Basketbol sezonunun son maçını 23 Mayıs 2010 saat 13:00 da deplasmanda İzmir Belediye ile karşılaşacak olan takımımız Saran Aandolu Cumartesi günü 12:50 uçağıyla İzmire gidecek ve akşam 20:00 da antrenmana çıkacak.

İlk yarı maçını kendi evinde 71-62 skorla kazanan takımımıza bu maçtada başarılar diliyor, İzmirli taraftarlarımız başta olmak üzere tüm taraftarlarımızı takımını desteklemeye bekliyoruz.

20-05-2010